ondertekenen

ondernemer Pieter de Meijer

Chief executive officer Stichting Health Engagement through Lifestyle Programmes ( HELP)

Laten we ophouden met aan elkaar te vertellen, dat er iets moet gebeuren. Laten we het maar gewoon eens gaan doen! Dat is zo’n beetje de conclusie die ik trek uit de tekst van het manifest van professor Nico Baken over de wenselijkheid van transsectorale innovaties in ons land. In het verleden zijn er over dit onderwerp al diverse sessies geweest. Vooral met betrekking tot de zorg, maar de problemen zijn daar dezelfde als in andere sectoren. De vraag die in die sessies vooral centraal stond, was: Hoe kom je van goede plannen naar concrete invulling? We zijn nu op het punt aanbeland om daar antwoorden op te geven. We gaan de sectorale stukken ineen passen tot een totaal plaatje, een sector overstijgende puzzel die een zinvolle visie verbeeldt. Dat was reeds ons motto in het boek De Grootste verandering in de Zorg kost Niets! Onze stichting Health Engagement through Lifestyle Programmes (HELP) laat zich daar graag bij betrekken. We richten ons op het veranderen van individuele lifestyles, vanuit de gedachte ‘beter voorkomen dan genezen’ en trekken het door naar en over alle sectoren. We bevorderen, dat de mens aandacht krijgt voor een gezonde levensstijl (lichaamsbeweging, preventie) en dat lichamelijke ongemakken uitblijven. Immers, die lichamelijke ongemakken moeten gerepareerd worden tegen steeds hogere zorgkosten. Wij ontwikkelen bij stichting HELP tools die mensen kunnen veranderen en wel naar hun eigen beeld, verbeelding en bij die verbeelding HELPen wij. We ontwikkelen daarvoor programma’s, bijvoorbeeld voor het stoppen met roken en/of drinken, voor meer lichaamsbeweging, voor meer buurtzorg, alles begeleid via een zorg- of wooncoach of een arts. Ik geloof sterk in ‘zorg voor elkaar’, en voor iemand in je omgeving, kortom compassie, verbinding. Als we dat allemaal zouden doen, zouden er minder problemen zijn. Die vermindering is nodig, omdat de professionele zorg in ons land vrijwel niet meer te betalen is. Onze insteek is dan ook de kleinschaligheid. Zorg eens voor je buren, zorg eens voor iemand in je dorp of wijk. Dat kan leiden tot compactere zorg en lagere kosten. Nico heeft daarover in zijn manifest een mooi verhaal. Dat komt erop neer, dat in een flatgebouw de bewoners van drie appartementen elkaar kunnen helpen, zonder dat ze dat van elkaar weten. Het gaat om a) een oude dame die af en toe naar het ziekenhuis moet, maar geen auto heeft, b) een werkend jong stel met twee auto’s en c) een student die vaak thuis is en geen auto heeft. Zonder het te weten, zou de student een auto van het werkende stel kunnen gebruiken om de oude dame naar het ziekenhuis te rijden. Daarvoor is maar één ding nodig: Goede communicatie. Men moet van elkaar weten, wat nodig en mogelijk is. In het algemeen: Er staan te veel schotten tussen mensen en tussen sectoren. Daar moeten we overheen leren kijken. Nico is daar een meester in, en hij kan dat ook goed wetenschappelijk onderbouwen. Zijn idee om elders belegde pensioengelden in eigen land in te zetten voor grootschalige woningverbetering zou een fantastische oplossing zijn voor een bestaand probleem. Theoretisch kan het allemaal. Er is alleen politieke wil voor nodig, en bereidheid bij de pensioenfondsen. Maar ja, je moet érgens beginnen. In zijn manifest zegt Nico: ‘Business as usual is geen optie’. Nou, het ís wel een optie, maar een hele slechte, weg met de business-case, op weg naar de value-case! Menselijk gedrag veranderen is een ingewikkelde en langdurige zaak. Ik zou zeggen: ‘Niets doen is geen optie’. Laten we maar beginnen en kijken hoever we komen.